Highlights

De kunstcollectie van Hugo Voeten is een unieke combinatie van Belgische en internationale kunst. Op dit ogenblik telt ze meer dan 1700 items, verzameld over een tijdsspanne van meer dan 40 jaar, tentoongesteld voor het publiek op twee locaties – in de beeldentuin vlakbij Geel en in het Art Center Hugo Voeten, aan de oever van het Kempisch Kanaal in Herentals.

Novello Finotti

Donna Tartaruga, 1997, brons, 75 x 184 x 106 cm, ed. 3/3

Verona, de stad van de liefde, vereeuwigd door Shakespeare in zijn tragedie Romeo and Juliet, is de bakermat van de Italiaanse Novello Finotti. Hier werd hij geboren in 1939. Emotie is er overal aanwezig en dit inspireert Finotti duidelijk in zijn werk. Zo maakte hij tussen 1980 en 1984 Hommage aan Shakespeare, een reeks van 22 marmeren sculpturen, een soort van assemblages van symbolische wrakstukken die zowel de dromerige emotie als het drama van het verhaal oproepen.

De kunstcriticus Giorgio Di Genova definieert Finotti als 'één van de grootste beeldhouwers van zijn generatie'. Dit heeft de kunstenaar te danken aan zijn groot talent dat hem de mogelijkheid biedt zich perfect uit te drukken in verschillende materialen. Hij slaagt er steeds in de toeschouwer te bekoren met het imaginaire karakter van zijn werken. Finotti studeerde aan de Academie Gignaroli van zijn geboortestad. Zijn carrière nam een aanvang in 1958 met de tentoonstelling van heilige kunst in Assisi. Een eerste solotentoonstelling werd georganiseerd in 1964 in New York. Hij nam deel aan de Biënnale van Venetië in 1966. Daarna volgden vele exposities in binnen- en buitenland. Hij werkt vooral in marmer maar ook in brons. De Italiaanse traditie van grootmeesters als Michelangelo (16de eeuw), Bernini (17de eeuw) en Canova (18de eeuw) vormde een vruchtbare voedingsbodem voor de technische vaardigheden en materiaalkeuze van Novello Finotti. Klassiek geschoold maar met een zeer persoonlijke evolutie.

Het thema van de metamorphose is de basis van het oeuvre van Finotti waarin droom en werkelijkheid versmelten. Vele van zijn sculpturen zijn ontstaan uit de fusie van lichamen van verschillende wezens. In dit geval is het schild van de schildpad verweven met de rug en bovenbenen van een mens. Uit dit imaginaire wezen steken vier voeten. Donna Tartaruga getuigt van de kwetsbaarheid van het lichaam in het harnas van de tijd. Schildpadden hebben gedurende hun evolutie voornamelijk geïnvesteerd in de ontwikkeling van een goede verdediging, wat geresulteerd heeft in het relatief zeer sterk schild dat door maar weinig vijanden kan worden gekraakt. Schildpadden worden over het algemeen als vredelievend en aandoenlijk beschouwd en sommige zijn in toenemende mate populair als huisdier. De kunstenaar heeft zijn inspiratie voor Donna Tartaruga gehaald uit een tafereeltje waarvan hij getuige was op het strand. Een moeder speelde er, in een gebogen beschermende houding, met haar kind. De kwetsbaarheid van het kind werd beschermd door het soort van schild gevormd door de rug van de moeder.

De schildpad is één van de oudste levende dieren op aarde. Vandaar dat dit dier in vele culturen het symbool is van een lang leven, uithoudings- en doorzettingsvermogen. Zij refereert aan de oermoeder en is tevens een krachtig symbool voor bescherming. De schildpad kan zich terugtrekken in haar schild, wat een uitmuntend zelfverdedigings mechanisme is. Donna Tartaruga kan gezien worden als een poëtische beeld van de kwetsbare mens, uit de vier windstreken, die bescherming zoekt in de veilige haven van moeder aarde. De sculpturen van Novello Finotti zijn aantrekkelijk en verleidelijk, met name de menselijke details, zoals benen, vingers en voeten. Ze bewegen niet maar lijken wel met ons te spreken. Ze vertederen en stimuleren tot dialoog. De beelden van Finotti hebben een zoete intimiteit. Ze zijn een uiting van zijn liefelijke verwondering, gevoed door zijn bakermat, zijn Verona.

Novello Finotti woont en werkt in Sommacampagna, bij Verona en Pietrasanta. Hij heeft ook heel wat kerkelijke opdrachten uitgevoerd, ondermeer de bronzen poorten en gevelbeelden van de Basiliek S. Giustina in Padua (1998-2001) en de vergulde, elegante takken met bloemen op de glazen sarcofaag van paus Johannes XXIII in de Sint Pieterskerk in Rome (2001). In zijn oeuvre versmelten droom en werkelijkheid met elkaar. Zijn enthousiasme voor het surrealisme van René Magritte uit hij op een zeer gevoelige, persoonlijke wijze in een autonome creativiteit. Bij elk werk suggereert hij een idee van lichtheid, een soort van nostalgische uiting van de menselijke gevoelens.

Van Donna Tartaruga bestaan er verschillende versies in diverse materialen: een bozzetto in gesso uit 1983 in het Museo dei Bozzetti, Pietrasanta, een sculptuur in Carraramarmer van 1983-1984 uit de Collectie Ferro, Padua en een versie in Belgisch marmer met een kever op de rug uit 1987, privécollectie.

Tekst: Myriam Geurts