Highlights

De kunstcollectie van Hugo Voeten is een unieke combinatie van Belgische en internationale kunst. Op dit ogenblik telt ze meer dan 1700 items, verzameld over een tijdsspanne van meer dan 40 jaar, tentoongesteld voor het publiek op twee locaties – in de beeldentuin vlakbij Geel en in het Art Center Hugo Voeten, aan de oever van het Kempisch Kanaal in Herentals.

Thierry De Cordier

ZEESTUK (Morceau de mer), 2011, olieverf op doek, 175 x 200 cm

Na zijn opleiding in de schilderkunst aan de Academie van Gent wijdt Thierry De Cordier, geboren in 1954 in Oudenaarde, zich in afzondering aan de filosofie. Hij zou denker worden. Als jonge kunstenaar leidt hij een nomadenbestaan gedurende ongeveer 10 jaar. Hij is steeds onderweg en schrijft zijn eerste gedichten. In 1985 kiest hij voor een sedentair bestaan en neemt de draad van de plastische kunsten weer op. In het Franse Auvergne, waar hij vanaf 1987 een tijd woont, schildert hij desolate Vlaamse landschappen. De hunkering naar het noorden met het grijze klimaat laat hem echter niet los en hij keert terug naar zijn "Fucking Flanders" (1).

Aanvankelijk geven het landschap en zijn groentetuin hem de nodige rust om, in harmonie met de natuur, na te denken over het bestaan. Later keert hij deze wereld de rug toe en richt hij zijn blik op de zee. Hij vestigt zich in Oostende waar hij een oud industrieel pand omvormt tot woonhuis en atelier. Hij maakt er vooral beelden, schilderijen en tekeningen.

Thierry De Cordier heeft steeds veel vragen gehad over het leven en hoe de mens en hijzelf in dit leven staat. Hij probeert de wereld te begrijpen doormiddel van zijn eigen ervaring. Hij is ook op zoek naar zijn eigen identiteit. Hij is ontgoocheld in de mens en de samenleving. Die sombere sfeer is duidelijk voelbaar in zijn werk dat donker is zoals zijn denken. Eigenlijk is hij een hedendaags romanticus. In zijn oeuvre komen immers ook de mysterieuze, duistere en donkere kanten van het menselijk bestaan tot leven. Toch beseft de kunstenaar dat deze vorm van kunstenaarschap eigenlijk wereldvreemd geworden is. Hij zegt zelf: "Je n'ai absolument rien à voir avec le vingtième siècle".

In zijn getormenteerde tekeningen, raadselachtige sculpturen gemaakt uit afvalmateriaal, en zijn schilderijen geeft hij uiting van zijn Weltschmerz, een immens gevoel van troosteloosheid. Deze is ontstaan door de diepe teleurstelling omwille van de onvolmaaktheid van het leven. Een persoon met Weltschmerz heeft het gevoel dat de fysieke realiteit nooit de verlangens van de geest kan bevredigen. De sfeer van deze pijnlijke melancholie is duidelijk voelbaar in het oeuvre van Thierry De Cordier. Blauwe en grijze tinten, maar vooral een obsessie voor dramatisch zwart vallen op. Marc Didden, bekend fimregisseur en columnist schreef ooit over de kunstenaar: "Hij schildert een wilde, wrede zee die zo zwart ziet als de ziel van de duivel. Alleen al door naar het werk te kijken werd ik bang van ooit te verdrinken en toch is het fascinerend".

Morceau de Mer uit 2011 is een deel van een serie zeestukken. Van dit werk gaat ook een dreiging uit. Het is geen weidse maar een woeste, duistere en beklemmende zee tegen een groene achtergrond. Thierry De Cordier gebruikt olieverf, Oost-Indische inkt en emaillak, vandaar die zwarte, onpeilbare zee die de toeschouwer overrompelt. Terugkerende thema's in zijn werk omvatten bergen, zeegezichten en desolate landschappen waarvoor hij gedeeltelijk werd geïnspireerd door de typische Chinese zwart-wit landschappen. Zij zijn niet alleen het gevolg van een nauwkeurige observatie maar bevorderen ook het geestelijk beleven. Dit aanzetten tot meditatie vindt men eveneens terug in zijn creatie uit 2007, de Kapel van het Niets, een stille ruimte voor patiënten in de tuin van de psychiatrische kliniek in Duffel.

Zijn eigenzinnige wereldbeschouwingen geeft De Cordier weer in beeld en geschrift. Taal speelt in zijn werk een belangrijke rol. Soms moeilijk te lezen teksten zijn nu eens informatief dan weer cynisch bedoeld. De kunstenaar groeide op in een tweetalig gezin aan de taalgrens bij Oudenaarde. Alhoewel zijn werken doordrongen zijn van zijn donkere Vlaamse melancholie, met grijze lucht en zwarte zee, schrijft hij zijn teksten in het Frans, de taal van zijn moeder. "J'ai peint ce morceau de mer folle à la hâte en ce dimanche le 23 octobre 2011. Vivement je suis peintre et dans ma tête est une chambre-à-air" kan men lezen op Morceau de Mer.

De kunstenaar wil terug naar de oorsprong, wat voor hem het tegengestelde van de vooruitgangsidee is. Belangrijke bronnen daarbij zijn voor hem de natuur en de moederfiguur. In woord en beeld geeft hij gestalte aan zijn melancholisch, demonisch wereldbeeld. De Cordier, de schilder van het innerlijke, keert met zijn werk terug naar de cultische natuur "omdat hij precies door het ontstaan van het leven dwaalt, in de donkerte van de aarde, in het vuur en in het water, op zoek naar het ultieme stilleven van onze ziel en onze kosmos" (Jan Hoet).

Tekst: Myriam Geurts, juni 2017

(1) http://www.rektoverso.be/artikel/fucking-flanders