Highlights

Collection Hugo Voeten bevat een unieke mix van moderne, hedendaagse en Bulgaarse kunst. Ongeveer 2000 stukken verzameld over een tijdsspanne van meer dan 40 jaar illustreren de eclectische smaak van ondernemer en gepassioneerd kunstliefhebber Hugo Voeten (1940-2017). Het publiek kan de werken op twee locaties leren kennen: in Beeldentuin Hugo Voeten in Geel en Art Center Hugo Voeten in Herentals aan de oever van het Kempisch Kanaal.

Arno Breker

ROMANICHEL, 1933, brons

Arno Breker (1900-1991) was één van de bekendste en tegelijkertijd omstreden beeldhouwers van zijn tijd. Zijn oeuvre werd zowel des duivels als geïdealiseerd voorgesteld. Zijn betrokkenheid bij de kunst van het Derde Rijk was hiervan de oorzaak. Toch speelde hij gedurende vele jaren een invloedrijke rol in de culturele geschiedenis van Duitsland. Aristide Maillol noemde hem bijvoorbeeld de Duitse Michelangelo van de 20ste eeuw.
De kunstenaar zag het levenslicht in Wuppertal-Elberfeld als oudste zoon van een steenhouwer. Hij studeerde aan de Kunstacademie van Düsseldorf en verbleef tussen 1927 en 1934 in Parijs. Hij was een bewonderaar van Rodin wat zich vertaalt in de impressionistische toets uit zijn Franse periode. Net zoals bij Rodin gebruikte Breker het onregelmatige oppervlak om licht te laten schitteren en beelden beweeglijkheid te geven. Het werk Romanichel is hier een mooi voorbeeld. De anonieme zigeuner heeft geen achterhoofd en doet ons zo zelfs denken aan 'L'Homme au Nez Cassé' van Rodin.


Romanichel is een portret van een jonge zigeuner die zelfverzekerd naar de wereld kijkt. De gelaatstrekken krijgen alle aandacht en het geheven hoofd maakt zijn afkomst fier. Uitgesproken wenkbrauwen, hoge jukbeenderen en sterk geprononceerde lippen geven het gelaat van de man karakter. In profiel roept hij het beeld van een Egyptische farao, de schakel tussen de goden en het volk. Veel Roma verklaarden dat ze oorspronkelijk uit Egypte kwamen en dit vertaalt zich in hun verhalen. Ze bevatten veel raakvlakken met het joodse slavenvolk dat na zijn vlucht uit Egypte in de woestijn ronddoolde. Het lijkt alsof deze man zich één van de verhalen herinnerde toen hij poseerde voor de kunstenaar.
Arno Breker creëerde in 1933 Romanichel met respect voor de zigeuner. Contradictorisch genoeg werd hij enkele jaren later de lievelingskunstenaar van Hitler. Voor de nazi's waren Roma samen met communisten, Joden, homoseksuelen, Jehova's getuigen en mindervaliden het doel van extreme vernietigingsdrift. Dit kunstwerk van Arno Breker vormt qua stijl het eindpunt van zijn Parijse periode. Hij keert nadien terug naar Duitsland en laat dan meer classicistische invloeden gelden. Dankzij een Prix de Rome leerde hij in Italië het werk van Michelangelo kennen wat voor een ommekeer in zijn artistieke leven zorgde. Breker geraakt in de ban van grote kunstenaars uit de klassieke oudheid en neemt deze schoonheidsidealen mee in zijn werk.
Door zijn nauwe samenwerking met de nazi's en vele opdrachten die hij voor hen uitvoerde, werd Arno Breker na de oorlog beschuldigd van collaboratie. Hij ontkende zijn politiek engagement en claimde dat hij steeds voor zijn kunst was gegaan. Hij werd veroordeeld tot het betalen van 100 DM. Ondanks dit relatief kleine bedrag, was hij gebrandmerkt voor het leven. Arno Breker vertelde vaak dat zijn kunst geen politieke inhoud had. Het ging hem louter om de schoonheid van de goddelijke, perfecte, menselijke vorm en de zoektocht om dit als kunstenaar mogelijk te maken.